Graciosa a publicidade de Santiago.Hoxe puidenme atopar cun panfletiño no que se anunciaban dous garitos da cidade nos cales se falaba de homenaje a la mujer.¿Que era?¿Como ian homenaxear a muller?¿Que cousa podían facer dous garitos pola muller?
A resposta é simple usalas como un reclamo para os homes.A panfletada segue a falar de que "no os asusteis si los chicos te piden el maquillaje es que ellos quieren ser como tú", vaia oh!!!
Logo diso podemos observar unha imaxe dun home vestido de muller (ou algo asi) no centro de tan degradante anuncio, e digo eu...¿Que homenaxe a muller é ese de usalo como unha ovella na feira?¿Que tipo de degenerado publicista anda vendendo este tipo de publicidade, ou son as propias empresas as que piden publicidade degradante cara as mulleres...
miércoles, 22 de abril de 2009
lunes, 13 de abril de 2009
Practicas socias
Durante este periodo de tempo non puiden achegar nada ao blogue xa que estiven a facer practicas tanto da carreira como do curso de monitor de tempo libre.¿Que aprendin?...Aprendín o que realmente era o ámbiente de traballo real, vin as cousas cos meus propios ollos e intentei solucionar aquilo que caia nas miñas mans,ainda que as veces as solucións non fosen miñas pois viñan dadas polos propios educadores de ambolos dous sitios, ou polos propios rapaces, eu sentiame útil.
O peor de todo é o medo, o medo a facer algo co que realmente metiches a pata con toda boa intención do mundo pero metiches a pata.Incluso chegas a preguntar se realmente vales para o que estas facendo.Pero sempre che ven unha voz interior que che dí que sigas a diante por que se non o fas ti farao outro, e pode que ese outro o faga peor ca ti, asi que ate certo punto sempre é mellor responsavilizarte dos teus erros que sentirte culpable dos erros dos demais por que ti quizais o farias ben.A forma de traballar e de pensar é a que nos diferencia dos demais, e se o meu pensamento me dí que o fixen mal (Ainda que non fose asi) é por que o meu pensamento me pide que o faga ainda mellor e que non me convenza que fago as cousas ben por que se asi o fago estancareime nun xeito de actuar e iso nunca foi bon.
A todos aqueles que se atoparon con migo en ambalas duas practicas, moitas grazas polo camiño andado.
O peor de todo é o medo, o medo a facer algo co que realmente metiches a pata con toda boa intención do mundo pero metiches a pata.Incluso chegas a preguntar se realmente vales para o que estas facendo.Pero sempre che ven unha voz interior que che dí que sigas a diante por que se non o fas ti farao outro, e pode que ese outro o faga peor ca ti, asi que ate certo punto sempre é mellor responsavilizarte dos teus erros que sentirte culpable dos erros dos demais por que ti quizais o farias ben.A forma de traballar e de pensar é a que nos diferencia dos demais, e se o meu pensamento me dí que o fixen mal (Ainda que non fose asi) é por que o meu pensamento me pide que o faga ainda mellor e que non me convenza que fago as cousas ben por que se asi o fago estancareime nun xeito de actuar e iso nunca foi bon.
A todos aqueles que se atoparon con migo en ambalas duas practicas, moitas grazas polo camiño andado.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
